کاربران عزیز و گرامی:نویسنده ی این مطلب سایت ویستا می باشد.ذکر اسم مدیر وبلاگ در بالای مطالب به عنوان نویسنده.به صورت خودکار از توسط سایت پرشین بلاگ ایجاد می شود.

شاید بتوان به صراحت راجع به هنر ایران این نظر را داد که هنری است نمادگرا و کارکرد نماد را در رشته‌های متفاوت هنـری ایـران به وضـوح می‌توان دیـد. ایـن وجه و مشخصـه هنر ایرانی از سوئی ارتباط آن را با اسطوره و مفاهیم اسطوره‌ای تقـویت نموده است. چـه نـماد سـه خـصوصیـت بـارز دارد: در طبـیعـت اسـت، قــــــراردادی تکـرار پذیـر اسـت. اسطوره بـا مشخصات کاربردی نماد مطابقت داشته و به گونه‌ای پس از زمــــانی که بشر زندگی هوشمندانه خویش را باز می‌یابد همراه با نماد و مذهب و سایر عــــوامل زندگی اجتماعی، به نظام زندگی افراد قدم می‌گذارد.

در اینجـا تعابــیر قـدیــمی یـــونانی نـــیکی(agathos)، سودمندی (chresimon)، فن(tekhne)، عشق(eros) ،تقلید (mimetis) جاودانگی (eternity)، زیبائی (kalon) به دنبال شیوه تفکر اساطیری که در آن روح از تن جدا نیست و جسم، جسم اثیری است در قالب نماد اسطوره‌ای، تداعی‌گر اندیشه‌های درونی آدمیان می‌شود. در مرور تاریخ هنر‌های زیبا در دوران رنسانس شاهد ورود هنر عقلانی و کنش عقلی (liberal art) به عرصه فعالیت‌های فرهنگی انسان می‌باشیم.